Το καμίνι του παππού Στρατή και της γιαγιάς Μαρίνας, στο έμπα του χωριού ήταν οι πρώτες εικόνες, με τη γιαγιά και τη μητέρα της να «πλουμίζουν» τα κεραμικά, που θυμάται η μικρή Μαρίνα και με τις οποίες μεγάλωσε.

Αυτά τα πρώτα ερεθίσματα της έδωσαν την ώθηση και την έμπνευση να ασχοληθεί κι αυτή με την πατρογονική τέχνη της αγγειοπλαστικής, την οποία θεωρεί ότι είναι στο DNAτης οικογένειας, αφού και η ίδια και ο αδελφός της κατέχουν την τέχνη και την υπηρετούν όταν βρίσκονται στο εργαστήρι της οικογένειας.

Η αγγειοπλαστική, όπως γινόταν τα παλιά χρόνια στην περιοχή του Μανταμάδου, τα παράλια του οποίου ήταν γεμάτα «καμίνια», ζωντάνεψε μέσα από τις εικόνες που μοιράστηκε ο Μιχάλης Καπιωτάς, που ο παππούς του επίσης είχε αγγειοπλαστείο,  με τη Μαρίνα Σταμάτη και έφτασε μέχρι σήμερα που όλα γίνονται πιο εύκολα, αλλά παρ’ όλα αυτά ο κεραμίστας συνεχίζει να είναι «λασπωμένος».

Η πρώτη της εκδρομή εκτός Ελλάδας πραγματοποιήθηκε όταν πήγαινε στην Γ΄Λυκείου και  ήταν η πρώτη επαφή  με τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας και ήταν η αφετηρία για τα πολλά ταξίδια της σε διάφορες χώρες και ειδικά στην Αφρικανική ήπειρο.

Σε όλες τις αποστολές της εκτός αλλά και εντός Ελλάδας φωτογράφιζε ότι της κινούσε το ενδιαφέρον, κυρίως γυναικείες φιγούρες αλλά και τοπία, κτίρια και δραστηριότητες.

Την τέχνη της φωτογραφίας την σπούδασε στα εργαστήρια του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Εκεί φοίτησε και από κει έλαβε και το διδακτορικό της. Και αυτό το πτυχίο της δίνει το δικαίωμα να εργάζεται στην εκπαίδευση σαν καθηγήτρια πληροφορικής.

Η ενασχόλησή της με τη φωτογραφία και στη συνέχεια με το βίντεο, έγιναν στο Πανεπιστήμιο και στις εργασίες που έπρεπε να γίνουν στα πλαίσια των μαθημάτων. Η καλλιτεχνική της φύση και η δημιουργικότητά της την οδήγησαν  στη δημιουργία των ταινιών, με πρώτη μια ταινία μυθοπλασίας. Οι επόμενες ταινίες της ήταν στο πεδίο των ντοκιμαντέρ, ορισμένα από τα οποία έλαβαν διακρίσεις και βραβεία σε πολλά φεστιβάλ σε διάφορες χώρες.

Δεν έκρυψε όμως και τη δυσκολία που έχει μια τέτοια ενασχόληση και τις απογοητεύσεις που έχει δεχτεί σε διάφορες φάσεις της ενασχόλησής της με την κινηματογραφική τέχνη και παρομοίωσε το τελικό αποτέλεσμα με ένα παγόβουνο που αυτά που κρύβονται, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που φαίνονται…

Το τέλος της συνέντευξης επεφύλασσε μια είδηση, αφού η Μαρίνα αποκάλυψε τη νέα της δουλειά που ετοιμάζεται και πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα.

Αφορά στη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ που συνδέει δυο χώρες τη Ναμίμπια της Αφρικής και την Ινδία, σε δυο αντίθετες διαδικασίες. Ζωή και Θάνατος.

Στην περιοχή Opuwo της Βόρειας Ναμίμπια, μια γυναίκα της φυλής Himba ακολουθεί την καθημερινή διαδικασία περιποίησης του σώματός της, αλέθοντας κόκκινη γη και αναμειγνύοντάς την με βούτυρο και απλώνει το μείγμα στο σώμα της.

Μια πράξη καλλωπισμού και προστασίας, ανανέωσης και συνέχεια της ζωής.

Την ίδια στιγμή μια φωνή από το μακρινό Βαρανάσι της Ινδίας περιγράφει την τελετουργία της προετοιμασίας των νεκρών για την αποτέφρωση.

Δυό τόποι δυο διαφορετικές πραγματικότητες, η αντίθεση του ζωντανού σώματος με τη συλλογική φροντίδα ενός σώματος που πεθαίνει με 15.000 χιλιόμετρα να τις χωρίζουν.

Η Μαρίνα Σταμάτη, ένα παιδί δικό μας, που παρέμεινε στο νησί από επιλογή της, για να εργαστεί και να δημιουργήσει στον τόπο της, θεωρεί πως παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν στην επαρχία και ειδικά στα νησιά, υπάρχουν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για νέους να μείνουν ή να επιστρέψουν στη Λέσβο, βάζοντας το λιθαράκι τους στην ανάπτυξη του τόπου. Εξάλλου πολλές ευκαιρίες δίνει και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου με τα τμήματά του, τα οποία είναι από τα πλέον αξιόλογα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ακριβώς αυτό εκφράσαμε στο κλείσιμο λέγοντας πως η Μαρίνα αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους και κυρίως για τα παιδιά, που τώρα ετοιμάζονται για τη ζωή και τις σπουδές τους.