Πάντα χαμογελαστός και σα μ’ έβλεπε: Γειά σου Μιχαλάκ’!
Θα τον θυμάμαι…
Θυμάμαι πώς τον γνώρισα…
Τον γνώρισα πριν πολλά χρόνια. Μέσα στη δεκαετία του 60 και του 70.
Τότε στη Μυτιλήνη υπήρχαν δυο μεγάλες βιοτεχνίες που έφτιαχναν φύλλο
κρούστας και κανταΐφι.
Η μια ήταν του Γιώργου Κανάκη και η άλλη, νεώτερη, αυτή του Κίμωνα
Βαφειώτη.
Στο Μανταμάδο ο πατέρας μου διατηρούσε το Γαλακτοπωλείο και
Ζαχαροπλαστείο στην Πλατεία του Αγίου Βασιλείου. Και προμηθευόταν τα
προϊόντα αυτά κυρίως από τον Κανάκη. Ο οποίος καταγινόταν και με
διάφορες κατασκευές και εφευρέσεις.
Ο Κανάκης δεν οδηγούσε, αλλά ερχόταν στα χωριά για την προώθηση των
προϊόντων του, με οδηγό τον κυρ Γιώργο τον Ζέρβα.
Έναν ανθρωπάκο κοντό και αεικίνητο. Πάντα χαμογελαστό. Και Δημοκρατικών
πεποιθήσεων. Πάντα στην Αριστερή πλευρά της Ιστορίας.
Μέσα στο μαγαζί του πατέρα μου τον γνώρισα κι όταν ανταμώναμε αργότερα
είτε στο νοσοκομείο όταν δούλευε, είτε πάνω στο Καγιάνι που ήταν και
κάμποσο καιρό Πρόεδρος κι όταν βρισκόμασταν τότε που φιλοξενούσαμε τα
Σερβάκια του πολέμου, πάντα με το χαμόγελο και τον καλό το λόγο. Γειά σου
Μιχαλάκ’.
Τελευταία φορά που τον συνάντησα, εδώ πιο κάτω στην νεοονομασθείσα οδό
Θεόδωρου Χοχλάκα με το μηχανάκι του, μπροστά στο φαρμακείο, ήταν
αρκετά αδύναμος, αλλά είχε αυτή τη ζεστασιά το πρόσωπό του και την παλιά
σπιρτάδα το βλέμμα του. Αυτήν που οι άνθρωποι της προσφοράς και της
αλληλεγγύης έχουν. Μέχρι να τους τη σβήσει ο χάρος…
Στο καλό Κυρ Γιώργο. Κι εκεί πάνω σίγουρα θα βρεις τρόπο να προσφέρεις…