Με αιχμή τους μισθούς που δεν επαρκούν για να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες, την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού και την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 13 Νοεμβρίου στη Μυτιλήνη η εκδήλωση του Νομαρχιακού Τμήματος Λέσβου της ΑΔΕΔΥ. Η συνάντηση αποτέλεσε μέρος της προετοιμασίας για την απεργία της 25ης Νοεμβρίου, με τη συζήτηση να επεκτείνεται στην οργάνωση των εργαζομένων, στην εργασιακή ανασφάλεια και στην ανάγκη κοινής δράσης με άλλους κλάδους.

Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος, Γιώργος Αλεξίου, ενώ ακολούθησαν οι τοποθετήσεις των στελεχών της ΑΔΕΔΥ Βασίλη Πετρόπουλου, Γιάννη Μπίστα, Τάσου Γκαραγκάνη και Σταυρούλας Παπαδημητρίου. Μετά την ολοκλήρωση των εισηγήσεων, τον λόγο έλαβαν συνδικαλιστές από τα πρωτοβάθμια σωματεία, ο εκπρόσωπος του Εργατικού Κέντρου Λέσβου και άλλοι παρευρισκόμενοι.

Ο Γιώργος Αλεξίου επισήμανε ότι στόχος της πρωτοβουλίας ήταν να δοθεί στους δημόσιους υπαλλήλους του νησιού η δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης και συζήτησης με εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ για τα ζητήματα που τους απασχολούν.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον αγώνα των κτηνοτρόφων της Λέσβου, επαναλαμβάνοντας τη στήριξη του Νομαρχιακού Τμήματος και καλώντας σε συμπαράσταση στη νέα κινητοποίησή τους στο λιμάνι τη Δευτέρα. Άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για την αντιμετώπισή τους, υποστηρίζοντας ότι η πολύμηνη αναμονή τούς έχει οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο. Όπως τόνισε, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο πλευρό τους μέχρι να δικαιωθούν.

Οι διεκδικήσεις και το ερώτημα αν οι αγώνες φέρνουν αποτέλεσμα

Ο Βασίλης Πετρόπουλος παρουσίασε το πλαίσιο της απεργίας της 25ης Νοεμβρίου, θέτοντας ως βασικές διεκδικήσεις τις ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, την επαναφορά των δώρων, την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης 2% και το «ξεπάγωμα» της διετίας 2016–2017 για τη μισθολογική εξέλιξη. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην ανάγκη μαζικών προσλήψεων, μονιμοποίησης των συμβασιούχων και αντίστασης στις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών ή τμημάτων του Δημοσίου.

Στάθηκε, όμως, ιδιαίτερα και στον προβληματισμό που, όπως είπε, συναντούν οι συνδικαλιστές στους χώρους δουλειάς: κατά πόσο μια απεργία μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Υποστήριξε ότι οι διεκδικήσεις είναι εφικτές και ότι η ικανοποίησή τους συνδέεται με τις πολιτικές προτεραιότητες και την πίεση που μπορούν να ασκήσουν οι εργαζόμενοι.

Αναφερόμενος σε παραδείγματα εργατικών κινητοποιήσεων, τόνισε ότι δεν υπάρχει μια προκαθορισμένη συνταγή επιτυχίας ούτε μπορεί η αποτελεσματικότητα ενός αγώνα να κρίνεται αποκλειστικά από τη διάρκειά του. Έδωσε έμφαση στη μαζική συμμετοχή, στην προετοιμασία μέσα από συνελεύσεις και περιοδείες και στη συμπόρευση με σωματεία του ιδιωτικού τομέα και εργατικά κέντρα, ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συνέχισης και κλιμάκωσης μετά τις 25 Νοεμβρίου.

Λιγότερο προσωπικό, περισσότερες απαιτήσεις

Στην καθημερινότητα των εργαζομένων επικεντρώθηκε ο Γιάννης Μπίστας, περιγράφοντας μια κοινή εικόνα σε δήμους, σχολεία, νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες: λιγότερο προσωπικό, αυξημένες απαιτήσεις και αποδοχές που δεν φτάνουν μέχρι το τέλος του μήνα.

Μίλησε για τις δύσκολες συνθήκες στην καθαριότητα, για υπαλλήλους που καλούνται να καλύψουν τη δουλειά περισσότερων συναδέλφων και για την αγωνία των συμβασιούχων σχετικά με το αν θα συνεχίσουν να εργάζονται. Υπογράμμισε ότι υπηρεσίες που στηρίζονται επί χρόνια σε εργαζόμενους με διαδοχικές συμβάσεις χρειάζονται σταθερό προσωπικό, συνδέοντας το αίτημα της μονιμοποίησης με την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών.

Ιδιαίτερη σημασία για τη Λέσβο είχε η αναφορά του στις νησιωτικές περιοχές. Όπως επισήμανε, οι ιδιαιτερότητές τους πρέπει να ακούγονται περισσότερο στα κεντρικά όργανα της ΑΔΕΔΥ, με ουσιαστική συμμετοχή των νομαρχιακών τμημάτων και των πρωτοβάθμιων σωματείων στη διαμόρφωση των αποφάσεων.

Κάλεσε, επίσης, τους συνδικαλιστές να προσεγγίσουν και τους εργαζόμενους που δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, ακούγοντας τους λόγους της αποχής τους. Η δύναμη του συνδικαλιστικού κινήματος, τόνισε, βρίσκεται στην εμπιστοσύνη των εργαζομένων, η οποία κερδίζεται καθημερινά με παρουσία, συνέπεια και συνεργασία.

Δημόσιες υπηρεσίες και δικαίωμα στη διεκδίκηση

Ο Τάσος Γκαραγκάνης συνέδεσε τα μισθολογικά και εργασιακά αιτήματα με την κατάσταση των δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών. Αναφέρθηκε σε προβλήματα σχολικών κτιρίων, κενά εκπαιδευτικών, ελλείψεις προσωπικού και υλικών στα νοσοκομεία, καθώς και στην υποστελέχωση των δήμων.

Παράλληλα, κατήγγειλε περιπτώσεις πειθαρχικών διώξεων εργαζομένων που, όπως ανέφερε, ανέδειξαν προβλήματα στη λειτουργία των υπηρεσιών τους. Υποστήριξε ότι η υπεράσπιση του δικαιώματος στην κριτική και στη συνδικαλιστική δράση συνδέεται άμεσα με την προστασία των δημόσιων αγαθών.

Στην τοποθέτησή του άσκησε συνολικότερη κριτική στις πολιτικές λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, υποστηρίζοντας ότι μεταφέρουν μεγαλύτερο βάρος στα νοικοκυριά για την υγεία και την εκπαίδευση. Έδωσε έμφαση στην ανάγκη αγώνων με διάρκεια και συμμετοχή από τη βάση, ενώ αναφέρθηκε και στην επικαιρότητα των μηνυμάτων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Συμμαχίες με την κοινωνία και συνέχεια μετά την απεργία

Η Σταυρούλα Παπαδημητρίου ανέδειξε τη σύνδεση των χαμηλών αποδοχών με τις δυσκολίες στελέχωσης του Δημοσίου. Όπως σημείωσε, οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας αποθαρρύνουν νέους εργαζόμενους και επιστήμονες από την ένταξή τους στις δημόσιες υπηρεσίες, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τη λειτουργία τους.

Άσκησε κριτική στις κυβερνητικές επιλογές για τη διάθεση των δημόσιων πόρων και τόνισε ότι η διεκδίκηση καλύτερων αποδοχών αφορά και την ποιότητα των υπηρεσιών που λαμβάνουν οι πολίτες. Σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές δομές και ελεγκτικοί μηχανισμοί, υπογράμμισε, αποτελούν υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, κάλεσε σε συμμαχίες με εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και άλλες κοινωνικές ομάδες, καθώς και σε διερεύνηση κοινών δράσεων με ευρωπαϊκά συνδικάτα. Ανέφερε ότι η διεκδίκηση των δώρων χρειάζεται να συνεχιστεί σε κινηματικό, δικαστικό και επικοινωνιακό επίπεδο, με την απεργία της 25ης Νοεμβρίου να αποτελεί αφετηρία για τα επόμενα βήματα.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με παρεμβάσεις από τα πρωτοβάθμια σωματεία, το Εργατικό Κέντρο Λέσβου και τους παρευρισκόμενους, ανοίγοντας τη συζήτηση πέρα από τις κεντρικές εισηγήσεις. Κοινός άξονας των τοποθετήσεων ήταν η ανάγκη οι διεκδικήσεις να μεταφερθούν σε κάθε χώρο εργασίας και η συμμετοχή στην απεργία να στηριχθεί σε ουσιαστική ενημέρωση, οργάνωση και αλληλεγγύη.