Γεννήθηκε στη Βέροια και στα 5 της χρόνια μετακόμισε με την οικογένειά της στη Μυτιλήνη, από όπου κατάγεται η μητέρα της και σύμμαχός της, Ελένη Ασημίνου. Διαγνώστηκε από μικρή με σπαστική τετραπληγία και παράλυση. Στο Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΚΔΑΥ) όπου απευθύνθηκαν οι γονείς της, είπαν ότι μπορεί να φοιτήσει σε κανονικό σχολείο, λόγω της ευφυίας και των ικανοτήτων της. Εκείνοι όμως αποφάσισαν λόγω του καροτσιού και των δυσκολιών, καθώς θα απαιτούνταν πάντα προσωπικό παράλληλης στήριξης να φοιτήσει στο ειδικό σχολείο.

Η Αλεξάνδρα Κερλίδου, σήμερα 21 ετών φοιτά στο Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΕΕΚ Λέσβου) και εξηγεί για την κατάστασή της ότι «Δηλαδή με πιο απλά λόγια, δεν μπορώ να ελέγξω τα χέρια και τα πόδια μου τις περισσότερες φορές. Επιπλέον οι δυσκολίες είναι ότι αν αλλάξω κάποιο συναίσθημα για παράδειγμα, όταν αγχώνομαι μπορεί το ένα χέρι να είναι λίγο σφιχτό, και παράλληλα μπορεί όταν χαίρομαι πάρα πολύ να συμβεί το ίδιο. Επιπλέον ακόμη μια δυσκολία είναι η ομιλία, αλλά ευτυχώς με αυτό το πρόγραμμα που γράφω με τα μάτια μου δεν είναι καθόλου δύσκολο να επικοινωνώ. Η τετραπληγία μπορεί να καθηλώνει το σώμα αλλά το μυαλό μένει ελεύθερο να ονειρεύεται, να μαθαίνει, να χαίρεται και να ..τραγουδά».

Από το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο στην Ακαδημία, έμαθε με ειδικό πρόγραμμα στον υπολογιστή να γράφει, να επικοινωνεί και σήμερα ετοιμάζεται να δώσει δύο μουσικές συναυλίες, μία στο Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στις 14 Ιουνίου και άλλη μία τον προσεχή Σεπτέμβριο στο Μέγαρο Μουσικής!

Ακούστε εδώ τη μουσική της:

Μια ακόμα ασχολία της είναι να διαφημίζει προϊόντα μακιγιάζ και προϊόντα περιποίησης επιδερμίδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Ο πατέρας της, Τάσος Κερλίδης δήλωσε στο «Ν» υπερήφανος και μας προέτρεψε να μιλήσουμε μαζί της γραπτώς, όπως και έγινε για να μας δώσει συνέντευξη. Έχει εξοικειωθεί εξάλλου, αφού σχετικό αφιέρωμα έκανε για κείνη και τον δάσκαλό της, μουσικό, πληροφορικό, Ζαχαρία Βαμβακούση, η ΕΡΤ και το Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Για το πόσο αγαπά το σχολείο της, μίλησε στο «Ν» ο διευθυντής του ΕΕΕΕΚ Λέσβου, Μιχάλης Βάρκας, καθώς και για το πόσο έχει αφιερωθεί στο διάβασμα και την προσωπική της πνευματική εξέλιξη. Χάρη εξάλλου στις γνώσεις της στην τεχνολογία, συμβάλλει ενεργά στη διεξαγωγή εκδηλώσεων του σχολείου, με προβολές και άλλα, εκδηλώσεις που δυστυχώς έχουν πάψει λόγω των μέτρων της πανδημίας.

Η Αλεξάνδρα Κερλίδου στενοχωριέται που δεν μπορεί να συνεχίσει να σπουδάζει: «Δυστυχώς δεν μας δίνει την δυνατότητα ο νόμος να φοιτήσουμε στο πανεπιστήμιο. Επιπλέον ούτε γενικό λύκειο δεν μου δίνεται η δυνατότητα να πάω πάλι για χάρη του νόμου».

Για τις συναυλίες της μας λέει: «Δεν  φανταζόμουν ποτέ ότι μπορώ να παίξω εγώ μουσική. Έχω όρεξη να μαθαίνω συνεχώς καινούρια πράγματα και τέλος ότι μου αρέσει πολύ η μουσική. Αισθάνομαι σαν να τραγουδάω εγώ με τα μάτια μου και με ακούν οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μου και έτσι νιώθω χαρούμενη».

Μουσική με τα μάτια- Eyeharp, του Ζ. Βαμβακούση

Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Βαμβακούσης, κάποιος μπορεί να παίξει μουσική με τα μάτια χρησιμοποιώντας την τεχνολογία εντοπισμού βλέμματος. Πρόκειται δηλαδή για μία κάμερα που με τη χρήση του κατάλληλου λογισμικού ο υπολογιστής μπορεί κι εντοπίζει το πού κοιτάει ο χρήστης στην οθόνη. Από εκεί και πέρα στο eyeharp οι νότες είναι τοποθετημένες με τον κατάλληλο τρόπο, ώστε ο χρήστης να μπορεί την στιγμή που κοιτάζει μία νότα αυτή να ακούγεται.

Η ιδέα για το eyeharp γεννήθηκε το 2011 όταν ο κ. Βαμβακούσης έκανε μεταπτυχιακό στη μουσική πληροφορική σε Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Αυτό ήταν το θέμα της μεταπτυχιακής του εργασίας και συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια εξελίσσεται και βελτιώνεται. Ο κ. Βαμβακούσης συνέχισε με ένα διδακτορικό πάνω στο ίδιο θέμα, στα ψηφιακά μουσικά όργανα για προσβασιμότητα, δηλαδή για ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες και μετά με ένα μεταδιδακτορικό που το βασικό θέμα ήταν πώς η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει στην εκμάθηση της μουσικής.

«Όταν τα έκανα όλα αυτά συνειδητοποίησα ότι για να έχει πραγματικά αντίκτυπο στην κοινωνία όλα αυτά που αναπτύσσουμε πρέπει να δημιουργηθεί ένα προϊόν, και το προϊόν δημιουργείται κάνοντας μια επιχείρηση και παρέχοντας στήριξη, γιατί χωρίς τεχνική υποστήριξη και με την κατάλληλη προώθηση δεν φτάνει στον κόσμο», λέει. Ένα γεγονός ωστόσο που τον επηρέασε ήταν το ατύχημα που είχε ένας φίλος του μουσικός με μοτοσικλέτα. «Προβάραμε για να παίξουμε σε ένα μαγαζί και δεν προλάβαμε να παίξουμε γιατί τραυματίστηκε στην σπονδυλική στήλη και όταν τον επισκέφθηκα στο νοσοκομείο οι γιατροί μάς είχαν πει ότι δεν ξέρουν αν θα κουνήσει και τα χέρια. Τελικά τα κούνησε, συνεχίζει να παίζει λύρα αλλά τις πρώτες μέρες που δεν το ήξερα αυτό, συνειδητοποίησα ότι αν κάποιος μουσικός πάθει κάποιο ατύχημα ή κάποια νευροεκφυλιστική ασθένεια δεν μπορεί να ξαναπαίξει μουσική. Τότε είχα μόλις πάρει το πτυχίο στην Πληροφορική και ταυτόχρονα είχα πτυχίο στη μουσική, στο ακορντεόν, σπούδαζα πολλά χρόνια στα ωδεία οπότε πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική πληροφορική. Με αυτό το γεγονός συνειδητοποίησα ότι είναι μια καλή ιδέα να προσπαθήσω να βοηθήσω ανθρώπους με αναπηρίες να παίξουν μουσική, οπότε όταν σπούδαζα στο μεταπτυχιακό μουσική πληροφορική αποφάσισα αυτό το θέμα. Έκανα μία έρευνα διαπίστωσα πώς δεν υπήρχε τίποτα τότε και συμπέρανα πως είχα όλα τα μέσα στα χέρια μου για να το δημιουργήσω. Η τεχνολογία εντοπισμού βλέμματος ήταν στα πρώτα της βήματα τότε αλλά λειτουργούσε και έτσι το δημιούργησα», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Βαμβακούσης.