Άφησε χθες βράδυ την τελευταία του πνοή ο Αλέκος Φασιανός. Ο εμβληματικός ζωγράφος της ανθρώπινης φιγούρας η οποία αποδίδεται με ένα μοναδικό τρόπο αρχικά με μια ηθελημένη απλοϊκότητα, αλλά με τον καιρό εξελίσσεται και αποκτά μια κυρίαρχη παρουσία στο χώρο.

Λίγοι ξέρουν πως ο μεγάλος ζωγράφος το 2002 ιστόρησε με ένα μοναδικό τρόπο την απελευθέρωση της Μυτιλήνης. Ο προ 20ετίας ζωγραφισμένος αυτός πίνακας «στολίζει» τις νυχτερίδες και τις αράχνες στο γραφείο του Υπουργού (πάλαι ποτέ) Αιγαίου στο κτήριο της οδού Μικράς Ασίας στη Μυτιλήνη. Τοποθετημένος σε ένα χώρο που αερίζεται οπότε επισκεφθεί τη Μυτιλήνη ο Γενικός Γραμματέας Αιγαίου. Και φυσικά είναι άγνωστος στους πολλούς αντί κι αυτός όπως και όλη η εκπληκτική συλλογή έργων τέχνης που τοποθετήθηκαν στο εμβληματικό κτήριο της οδού Μικράς Ασίας της Μυτιλήνης επί Υπουργίας Νίκου Σηφουνάκη που μετέτρεψε το παλιό οθωμανικό διοικητήριο σε ένα αληθινό μουσείο, να είναι με κάποιο τρόπο προσβάσιμα στον πολίτη που θα ήθελε να τα δει.

Μια και το έφερε η κουβέντα. Στο παλιό γραφείο του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου, και σήμερα.... τίποτα, εκεί στο ίδιο κτήριο βρίσκεται ένας μεγάλος πίνακας μαρτυρία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Επειδή φέτος κάποιοι θυμούνται πως κλείνουν 100 χρόνια από τότε κρίμα είναι να τον βλέπει τον πίνακα μοναχά η καθαρίστρια. Οπότε κι αυτή καθαρίζει το γραφείο. Και γιατί αλλά και για ποιον να το καθαρίζει αλήθεια;

Θυμήθηκα όμως με αφορμή την είδηση του θανάτου του ζωγράφου και ένα προ διετίας ταξίδι στην Αθήνα που ο δρόμος μου με έφερε στην οδό στην οδό Φιλελλήνων. Στο εν Αθήναις κτήριο του Υπουργείου Αιγαίο. «Ασφαλισμένο» με συρματοπλέγματα, παρατημένο και στο βάθος ο τοίχος με τα πουλιά, ένα εμβληματικό έργο του Αλέκου Φασιανού.

Τα ασημένια πουλιά είχαν «πετάξει», είχαν όμως αφήσει στον τοίχο τα σημάδια τους. Κάποια κείτονταν "νεκρά" στα τσιμέντα. Τα πουλιά του Αλέκου Φασιανού, στα τσιμέντα.

Ρημάζει και το κτήριο της οδού Φιλελλήνων με την εικαστική παρέμβαση του ζωγράφου απαξιωμένη και το κτήριο της οδού Μικράς Ασίας στη Μυτιλήνη, μαζί και τα όνειρα εκείνης της εποχής.

Τα μηνύματα επ' αφορμή του θανάτου του Αλέκου Φασιανού από όσους θα σπεύσουν να τιμήσουν τη μνήμη του προσπεράστε τα. Μην τα πιστέψτε. Η αλήθεια είναι αυτό το φρικώδες ρημαδιό που ζούμε.