Δάκρυα χαράς και δάκρυα λύπης, προσμονή, ταξίδι ρουτίνας ή αναψυχής, άγχος, ρολόγια, ταυτότητες και διαβατήρια, όλα χωρούν σε μικρές και μεγάλες βαλίτσες. Άλλα τακτοποιημένα, σιδερωμένα, τακτικά κι άλλα ανάστατα, τσαλακωμένα. 

Η κυρία Καλλιόπη δεν μπορεί να μπει στο Wi-Fi - το ασύρματο δίκτυο που (της επιτρέπει να μπει στο κινητό της)- και βγαίνει έξω να καπνίσει ένα τσιγάρο. τραβώντας ένα καρότσι φορτωμένο με 40 κιλά ρούχα στριμωγμένα στις αποσκευές της. Δεν ξέρει πόσο θα λείψει, αλλά ακολουθεί πιστά το πρόγραμμά της. Με βλέπει και ζητά βοήθεια. Μπαίνει στο WiFi, αλλά δεν της αρκεί. Θέλει κάπου να τα πει.

Είναι ακόμα πρωί στο αεροδρόμιο του Ελ. Βενιζέλου και μολονότι πλησιάζουν Χριστούγεννα, ο αττικός ουρανός παραπέμπει σε αρχές φθινοπώρου.

Όλοι όσοι μιλούν ελληνικά, μιλούν για τον καιρό.

Εκείνη θέλει να μιλήσει για τη μισή γη που θα διασχίσει για να βρει την κόρη της. Θα φτάσει στον προορισμό της την επομένη, τη νύχτα: «Ξέρεις, η πτήση φεύγει το απόγευμα, θα φτάσω Ντουμπάι και από κει Μελβούρνη. Ταλαιπωρία είναι, αλλά είχα 18 μήνες να πάω, και άργησα».

Η κόρη της  δούλευε πωλήτρια σε μια εταιρεία στην επαρχία, κοντά στο σπίτι της κ. Καλλιόπης.

Τη μεγάλη κόρη της κόρης της, άλλωστε, η κυρία Καλλιόπη τη μεγάλωσε. Τα λεφτά δεν έβγαιναν.

Αποφάσισε να φύγει, να πάει στη Μελβούρνη. Βγάζει καλά λεφτά τώρα, πήρε και δεύτερο αυτοκίνητο. Εκείνη της βγάζει τα εισιτήρια για να πηγαίνει η κ. Καλλιόπη να την επισκεφτεί. Και μένει εκεί όσο μπορεί-σχεδόν έναν χρόνο, κάθε φορά. Αλλά δεν μπορεί να κάθεται μόνιμα, δεν αντέχεται το έξω.

Θέλει κι εκείνη τη ζωή της στο νησί, τη ρουτίνα και τον δικό της κόσμο. 

Εκεί στην Αυστραλία, όπως λέει, μπορεί να φορέσουν φτερά οι συνομίληκές της για να πάνε για καφέ, και τα παιδιά κυκλοφορούν ντυμένα σούπερ ήρωες.

Τι περίεργος κόσμος! Βγάζει το κινητό της και μου δείχνει φωτογραφίες και χαίρεται γιατί όταν γυρίσει σε ένα χρόνο πίσω στο χωριό θα έχει να τις κοιτάζει για 2 χρόνια.. Μέχρι να ξαναπάει, κοντά τρία χιλιάρικα είναι το ταξίδι.

Μπαίνω στο αεροπλάνο και κάθομαι. Ο κ. Σταύρος δίπλα μου χαίρεται πολύ που είμαι Ελληνίδα γιατί θα έχει παρέα για το ταξίδι. Είναι και πειραχτήρι και ρωτά τους αεροσυνοδούς αν μιλούν ελληνικά. Καλημέρα, καληνύχτα μετά κόπων και βασάνων.

Μετά το ταξίδι μας ως το Χίθροου, πρέπει να περιμένει άλλες δύο ώρες για να μπει στο δεύτερο αεροπλάνο του, για τη Βοστόνη. Αύριο θα είναι εκεί. Έχει 16 μήνες να πάει και θα προλάβει τη μέρα των Ευχαριστιών να φάει με τα παιδιά του και τα εγγόνια του.

Και οι δύο βγάζουν καλά λεφτά και στη Βοστόνη είναι πολύ ωραία, έχει και σκίουρους, αλλά το κρύο δεν αντέχεται. Είχε πάει και με τη γυναίκα του κι έμειναν έναν χρόνο, αλλά γύρισαν στη Λαμία, δεν μπορούσαν να μάθουν τ' αγγλικά σε τέτοια ηλικία. 35 χρόνια ψήστης ο κ. Σταύρος, τον άφησαν να συνταξιοδοτηθεί τ' αφεντικά του λίγο μετά που πέθανε η γυναίκα του για να ξεκουραστεί, αλλά τον αγαπούν και τον περιμένουν πάντα.

Τώρα θα μείνει μέχρι τον Φλεβάρη στη Βοστόνη. Ψάχνει φωτογραφίες στο κινητό να μου δείξει. Από χορούς που έχει πάει εκεί σε τεράστιες αίθουσες που διοργανώνει η ομογένεια κι εκείνος πρώτος σέρνει τον χορό. Ψυχρές αυτές οι αίθουσες. Πώς να μετακινήσεις τη ζεστασιά της πατρίδας σου σε δαύτες; Να εδώ είναι και ο εγγονός του, Σταύρος κι αυτός.

Ποιο brain drain. Σιγά μη γυρίσει κανείς τους! Ο πόνος της μετανάστευσης, πόσες μελέτες γι' αυτήν. Είναι όμως κι αυτός ο πόνος όπως τον έγραψαν ο Λοΐζος με τον Παπαδόπουλο... γι' αυτούς που μένουνε και περιμένουνε. .

Μια χαρούμενη φασαρία σταματάει κάθε κουβέντα. Happy birthday dear Yanis, happy birthday to you. Ο μικρός Yanis πετάει για Λονδίνο με τους γονείς του και τον αδερφό του τον Nikos. Μόλις έκλεισε τα δύο και η μαμά του έβγαλε μια τούρτα σε σχήμα αεροπλάνου και του έκανε έκπληξη. Ο Yanis ακούει και μιλάει ελληνικά και αγγλικά. Άραγε ο Yanis θα έρθει ποτέ μόνιμα στην Ελλάδα;

Οι σκέψεις χάνονται στα σύννεφα, καθώς το αεροπλάνο βουτάει για προσγείωση. Και στο King's Kross, περιμένει η Μαντώ, λείπει χρόνια στην Ολλανδία και περισσότερα από τη Μυτιλήνη. Καθηγήτρια σε μεγάλο Πανεπιστήμιο, διακρίθηκε κιόλας. Την έπιασα να με ρωτάει αν «εσείς την Ελλάδα, το κάνετε αυτό;». Όχι από σνομπισμό, η Μαντώ είναι ο πιο φιλικός άνθρωπος, αλλά να, μου υπενθυμίζει όπως κι εκείνη υπενθυμίζει σ’ εκείνη ότι ανήκει κάπου αλλού πια, και πάντως όχι στην Ελλάδα.

Σε λίγο φτάνει κι ο Δημήτρης, εκείνος πια μόνιμα στο Νιουκάσλ, κι αυτός καθηγητής. Θα νιώθουν μικροί ακόμα σκέφτομαι, γιατί εκείνοι θα κάνουν Χριστούγεννα στην Ελλάδα--κι εκεί στην ξενιτιά - που δεν την ονομάζουν ποτέ έτσι- σιγά μην ακούνε και Καζαντζίδη--δεν έχουν επισκεφτεί ούτε μια ψυχρή τεράστια αίθουσα...